ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ...

Έφυγες για πάντα από κοντά μας και νόμιζα πως μου λένε ψέματα. 
Δεν πίστευα ότι το χαμόγελό σου δεν θα το ξαναδώ.
Ότι δεν θα είσαι εδώ να με πειράζεις να γελάμε και δεν καταλάβαινα από το πονηρό σου βλέμμα τι θες να πεις !
Αν ετοιμαζόσουν να πεις σκληρή αλήθεια ή να πειράξεις !
Δεν ήσουν συμβατικός , δεν κώλωνες πουθενά !
Ήσουν ο καλύτερος ακροατής και μπορούσα να σου μιλάω πάντα όπως μιλάω στον καθρέφτη μου !
Σε ήξερα απ`όταν θυμάμαι τον εαυτό μου,από τότε που γεννήθηκα μέχρι τότε, που σταμάτησες να είσαι κοντά μας!
Θυμάμαι όταν καθόμασταν στο παράθυρο εκείνο στο δρόμο , να μιλάμε και να βλέπουμε τα παιδιά που έπαιζαν στη γειτονιά, θυμάμαι τα καλοκαίρια που έβρισκες χρόνο να ξεφεύγεις από την Αθήνα και να πηγαίνουμε στην Καβάλα, πάντα έπρεπε να πάρουμε παγωτό στην παραλία... !
Θυμάμαι να πίνουμε ουζάκι στην αυλή του σπιτιού με τις ώρες !
Να με κάνεις να πεθαίνω στα γέλια με τα αστεία σου !
Θυμάμαι να παίζουμε στη θάλασσα υποβρύχιο... αγέρωχος , δεν λύγιζες, δεν τα κατάφερνα και η μαμά να γελάει με τα χάλια μας !
Θυμάμαι την έκφρασή σου μετά από τις ζαβολιές που έκανα ...
Θυμάμαι να σαι σπίτι μας, στην βεράντα και να σου σερβίρω καρπουζάκι !
Δεν πιστεύω πως υπήρξε στην γη άνθρωπος που να σε γνώρισε και να μην σ`αγάπησε! 
Και είναι σαν ψέμα , ότι δεν είσαι εδώ ... !
Μ`έλεγες "μπουμπουλίκα" , ίσως και να είμαι...! 
Σε νιώθω να περπατάς ακόμα εδώ κοντά μας και να μας παρακολουθείς, νιώθω πως θες να μας παρηγορήσεις ότι θες να μας πεις πως είσαι καλά και μας περιμένεις όταν τελειώσει και το δικό μας ταξίδι... 
Γιατί...? Είναι άδικο... όμως η ζωή σου έδωσε πολλές αδικίες!Δεν υπάρχουν απαντήσεις, όχι από μας και όχι τώρα... ίσως όταν έρθω κοντά σου να μου πεις εσύ γιατί σε πήρε κοντά του ο Θεός, αυτός ξέρει!
Θα βρεθούμε ξανά , να με περιμένεις στον σταθμό μόλις κατέβω από το τρένο!
Σ`αγαπώ μπαμπούλη μου!
και μου λείπεις!