Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ

Θυμάσαι πατέρα, όταν ήμουν μικρή; 
Στα μάτια σου έμαθα την αλήθεια του κόσμου... 
Να μη μισώ, να αγαπάω, να μοιράζομαι... 
Δεν φοβάμαι πατέρα, όχι πια. 
Μόνο να, που και που.. μια θλίψη ανεβαίνει και με πνίγει. 
Για εκείνα που γλίστρησαν και δεν πρόλαβα, επειδή νόμιζα πως έχω καιρό. 
Έκανα λάθος πατέρα. Μα θα μου πεις πως ακόμα μπορώ... 
Προλαβαίνω, έτσι πατέρα? Μόνο αυτό να μου πεις. 
Προλαβαίνω... .. ?
Και αν όχι πατέρα, να' σαι εδώ, να κρατηθώ, να μην φύγω στο κύμα...
Δεν σου το λέω, μα πολλές φορές ντρέπομαι για ότι δεν κατάφερα πατέρα. 
Για τις ελπίδες που διέψευσα. 
Θα προσπαθήσω πατέρα, θα δεις. 
Και τότε θα λάμπω πατέρα... 
Μα πριν τελειώσω θέλω να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ !!!
Γιατί ήσουν ένας φάρος αναμμένος , να μην σκοντάφτει το σκαρί μου !
Που ακόμη τώρα που μεγάλωσα, εξακολουθείς να μου δίνεις μαθήματα ζωής και συμπεριφοράς!
Που κάθε φορά που κλαίω χωρίς να ρωτάς, χωρίς να μιλάς, ανοίγεις τα χέρια σου 
να κλάψω μέσα !
Πατέρα σε ευχαριστώ για όλα αυτά, γιατί αν δεν ήσουν αυτό που ήσουν, δεν θα ήμουν αυτό που είμαι.
Και κυρίως γιατί δεν έπαψες να μου θυμίζεις,
πως θέλει κότσια για να παραμείνεις άνθρωπος !!!
Το είδα εδώ