...ΟΛΑ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ...Η ΖΩΗ ΣΟΥ ΧΡΩΣΤΑΕΙ ΜΙΑ ΓΙΟΡΤΗ...

Θα σταθώ στην ομορφιά της φύσης, στην ομορφιά της ζωής!
Την παρακολουθώ ... βλέπω τον εαυτό μου να τρέχει μ' αυτή..
Δεν μιλάει το φθινόπωρο...
μόνος σου μαθαίνεις ..την μουσική των φύλλων... 
όταν πέφτουν στο πλακόστρωτο ...
μόνος σου μαθαίνεις.. τι λέει ο άνεμος στα παράθυρα...
στα σοκάκια η βροχή....! 
Σ΄ αφήνει ν'αφουγκραστείς ..την άγια ζέση των δακρύων... 
την γύμνια των δένδρων .. τον παλμό της θλίψης... 
την λάμψη κάποιας αστραπής...
τον ήχο μιας σταγόνας ..το φτερούγισμα της πεταλούδας... 
την θαλπωρή που σου χαρίζει ένα ξεχασμένο σάλι, στην κρεμάστρα ...
τον καφέ που σιγοβράζει στο μπρίκι .....
...και...
Αν όλα αυτά σου φέρνουν ένα δάκρυ... 
μην αφήνεις την ψυχή σου να κρυώνει...
να την νανουρίζεις με όνειρα...
να την σκεπάζεις με αγάπη ...
Δεν θα το κάνει κανένας άλλος για σένα ...
μη ξεχνάς η ζωή σου χρωστάει μια γιορτή...! 
Όχι δεν μιλάει το φθινόπωρο...
μόνος σου μαθαίνεις..την σοφία της απλότητας ...
...την αφή του στοχασμού...!!!!