ΙΧΝΗ...

Ούτε τα βήματα μετρούν μα ούτε και τι παπούτσια φοράς..
μόνο τα χρυσαφένια χνάρια που αφήνεις έχουν σημασία..
και... εκεί που εγκλωβίζεται βαριά η αναπνοή και 
η αγωνία τρέμει στις άκρες των χειλιών... 
μέσα από τα σκοτάδια ξεκολλάει μια σκιά και αρχίζει να λάμπει... 
δίνοντας στα διψασμένα μας χείλη μια στάλα νερό...
μας σπρώχνει τρυφερά...μας κρατάει...μας αφήνει ..
στροβιλίζεται και γελώντας φωνάζει..προχώρα!
Αλλόκοτη αίσθηση...άνεμος ζωντανός η ελπίδα!!!